بعد از تجربه های سنگین در طول و عرض زندگیم به این عقلانیت رسیده ام که دیگر باور نکنم: " دیو چو بیرون رود، فرشته در آید". اینروزها طرفداران رضا پهلوی با الهام از سروده های سال ۵۷ ویدئوهایی ساخته اند با همان ترانه ها و همان فضا، با این تفاوت که بجای تصویر شاه و خمینی، عکس خامنه ای و رضا پهلوی را قرار داده اند. در یک تجمع خارج از کشور نیز دختری جوان، به سبک نوحه خوانی آهنگران، برای سلطنت و رضا پهلوی میخواند و همه با او دم گرفته اند. از این نوع کارها که الهام گرفته از همان انقلابی است که خودشان سخت آنرا تقبیح میکنند، کم نیست.
از طرفی در تظاهرات هایی که توسط نیروهای مختلف برگزار می شود، همچنان بجای تصویر کشته شدگان خیزش ها، عکس رهبران سیاسی هر گروهی دیده میشود. متاسفانه هنوز این تجربه رشد فکری شکل نگرفته که مبارزه برای آزادی، مبارزه برای به قدرت رساندن یک " رهبر" نیست. مبارزه ای است برای آزادی و دمکراسی. تنها بعد از سرنگونی و رسیدن به جامعه ای آزاد است که هر گروه و اندیشه ای میتواند در یک کارزار انتخاباتی، عکس رهبر منتخب خود را بلند کند. اما امروز در میانه ی آتش و خون و پیکرهای بر زمین افتاده، تظاهرات را به کارزار انتخاباتی تبدیل کرده اند. ریشه تمام درگیری های فعلی در همین جنگ قدرت است.
مردم ما تنها مانده اند، با مدعیان اپوزیسیونی که بیش از هر چیز به قدرت سیاسی فکر میکنند و نه به تغییر بنیادی در جامعه ای که سالهای طولانی در خفقان و دیکتاتوری زیسته و همواره ناچار بوده بین بد و بدتر انتخاب کند. جامعه ای گرفتار پروپاگاندای رسانه ها، بی آنکه بتواند در فضایی سالم تصمیم بگیرد. جامعه ای که هر بار قدرت های خارجی یکی را برده و دیگری را مطابق با منافع خود جایگزین کرده اند، بی آنکه حق انتخاب واقعی و آگاهانه داشته باشد. جامعه ای که جنبش های متعدد را تحت هر رژیمی از سر گذرانده، اما همچنان در اسارت است و قربانی می شود.
اگر امروز به این آگاهی نرسیم که پس از رفتن هیچ دیوی، الزاما فرشته ای نخواهد آمد، تلاشهایمان برای آزادی باز به هدر خواهد رفت. ما به فرشته، به ناجی، به نجات غریق نیاز نداریم. به کسانی نیاز داریم که تحلیل درست از شرایط عینی داشته باشند، راه حل های واقعی ارائه دهند و بجای اینکه خود را منجی و نجات غریق بدانند، شنا کردن در آبهای طوفانی را به مردم بیاموزند. به کسانی که خود را قیم مردم ندانند و آنان را رعیت، گوسفند، امت یا گوشت دم توپ و تلفات جنگی ندانند.
این درد جامعه ما است. آیا به این آگاهی خواهیم رسید؟
عاطفه اقبال - 8 فوریه 2026
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر