عکسها جابهجا میشوند، انقلاب در هیاهوی قدرت به تاراج میرود. پادشاه به ولیفقیه بدل میشود، تاج به عمامه. باز مردم میمانند و شهرهای زخمی، باز بوی خون، باز دستهایی خالیتر از همیشه.
اکنون در آستانه فصلی تازه با بازی ای دیگر ایستادهایم. میخواهند این بار عمامه را به تاج بدل کنند یا ولیفقیهی را در زورقی نو در قاب عکس بنشانند. در هیاهوی رسانه ها که توهم می فروشند، توده ی مردم تجربه تاریخی را از یاد می برند و آنرا تکرار میکنند، و باز عکسی دیگر را در ماه می بینند. صداهای هشدار باز در هیاهو گم می شوند.
آیا میتوان این چرخه تکرار را شکست؟ آیا میشود صبحی را تصور کرد که در آن خورشید آزادی بر ایرانزمین نور بگستراند؟
امید ندارم، اما آرزو چرا. با این همه، به تجربه آموخته ام که تعویض عکسها دگرگونیِ بنیادین نمیآورد.
عاطفه اقبال - 22 بهمن 1404
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر