امروز داشتم کاغذهای قدیمی ام را زیر و رو میکردم، چشمم به نامه ای افتاد که در اسفند سال 66 در آستانه نوروز سال 67 برای خانواده ام از راهی بسیار دور نوشته بودم. از آن دیاری که برای برپایی دنیایی بهتر به آن گام نهاده بودیم.... جوان بودیم با یک دنیا آرزو و رویا برای آزادی مردممان... و اما نامه ام : " سلام، فرصت زیادی برای نامه نوشتن ندارم ..... امیدوارم که بهار آینده، بهاری واقعی با تمام سرسبزی و زندگی و نشاط برای همه باشد و ایران آزاد را در این بهار ببینیم... مطمئن باشید که زمستان خواهد رفت.... پاپاجون گفته بودید که دعا کنیم تا بمانی و ایران آزاد را ببینی. تو، مامان و تمام هموطنان مهاجرم خواهید ماند و ایران رها شده از چنگال خمینی را خواهید دید. مطمئن باشید آن روز دور نیست...."
آری! از آن روز 22 سال و چند ماه می گذرد... پدر هفت سال پیش در غربت و با حسرت دیدن دوباره وطنش از این دنیا رفت..... خیلی از هموطنان دیگرمان از پیر و جوان نیز از این دیار پر کشیدند.... ایران هنوز در دست دژخیمان است.... جوانان مان همچنان زندانی و اعدام می شوند... میهنم هنوز ویران است...مردم میهنم ویرانتر......
نامه در دستم مانده بود که چشمم به تکه کاغذی افتاد از چندین سال بعد...روی آن نوشته بودم :
فریاد که از عمر جهان هر نفسی رفت
دیدیم کز این جمع پراکنده کسی رفت.
عاطفه اقبال - 13 می 2012
- بی تردید زمستان روزی خواهد رفت. برای همین است که این جوانه کوچک را با ریشه هایش در دستهایمان همچنان نگاه داشته ایم. زمستان همیشه رفتنی است. گاهی طولانی تر و سردتر است ولی به هر حال رفتنی است.
نظرها :
عاطفه : آری زمستان بی شک رفتنی است. اما در این زمستان تاریک چه عزیزانی که از میان ما رفته اند. عزیزانی که جایشان را بر خلاف همه ی شعارها هرگز نمیتوان پر کرد. این نیز قانون طبیعت است.
عفت : درود بر تو عاطفه عزیزم ...نامه های این چنینی از تو بسیار بیادگار نگهداشته ام که تمامی آنها با امید به سرنگونی رژیم خونخوار و رسیدن بهاران آزادی در میهن در زنجیر می باشد ..آرزو دارم روزی نه چندان دور تا وقتی که زنده هستم آنها را بشکل کتابی کوچک تقدیمت کنم ..شاد و سلامت و سر فراز باشی ..خواهر عزیز تر از جانم .
پروین دادخواه : این قانون تاریخ است هیچوقت ظلم پایدار نمی مونه ما به این اعتقاد زنده هستیم و انرزی میگیریم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر